پوچ

رفتم این‌جا.

این هم فیدش.

نیم ساعتیه ندای سهراب گوش می‌دم و سرشارم.

برم سریال ببینم تا خوب واسه امتحان نظام مهندسی فردا آماده شم.

"سکوت نعره می‌زند

عشق مرا

درد مرا"

حمید حامی ـ سکوت

اون‌روزا خیلی دور نبود

فقط یه روز گذشته از غیب شدنت.

"دست می‌زدیم به سازمون خودش می‌شد ترانه"

اشاره سهراب و تهمینه به "اول آشنایی"

تهرانم دیگه خسته کننده شده. یکی یه فکری بکنه.

با این اوضاعی که پیش می‌ره و محافظ میر و گرفتن فک کنم کم‌کم باید آماده‌ی جنگ بشیم.

بریم مافیا بازی کنیم، از لحاظ تمرین و آمادگی.

وقتی به هیچ‌چیز آرام‌بخشی دست‌رسی ندارید، به چای اطمینان کنید.